Op reis naar geluk: #2 dichtbij komt (en is) het afscheid

Terwijl ik dit schrijf zit ik alweer een maand in Nepal! Dus we gaan even een maand terug met de tijdmachine, bereid je voor:

………………………………1, 2 , 3 ……. pffffffhhhhhhmmmmmmmmmmiiieeeeeeeeeehhj

Ja, we zijn er! Begin september 2016. De ticket naar Nepal is geboekt maar het gevoel van gaan blijft achter. Hoe in de godsnaam bereid je je voor op een reis waar je je op geen enkele manier op kan voorbereiden? Natuurlijk heb ik blogs gelezen, mensen gesproken over het, oké komt ‘ie: chaotische, rumoerige, beeldschone, vriendelijke, religieuze, armoedige, stinkende, bijzondere land maar het werd mij al snel duidelijk dat ik het met eigen ogen moet zien. Ik leef een beetje in een waas, het plan om naar mijn moeder te gaan voor twee weken was me iets teveel en dus leef ik in onze oude woning met alleen een matras, waterkoker, koffie(!), sojamelk (!), laptop en boeken. Gelukkig kan ik de auto gebruiken, gezien Olmo bij zijn ouders is en daar met school bezig moet. De tijd is hectisch, eigenlijk is het lastig te overzien allemaal: ik wil nog veel mensen zien en spreken voor ik wegga, ik moet nog 1001 dingen regelen en ik ben bang dat er nog van alles bij komt kijken wat ik niet had verwacht. Een paar dagen voor vertrek laat ik nog ‘even’ een tattoo zetten zoals jullie in een eerder verslag hebben kunnen zien, heel tof, ontworpen door een goede vriend van Olmo, Jelmer Klijnsma.

img_0642

Tussen het insmeren van de tattoo met bepanthen door bewerk ik nog even de video en probeer ik me voor te bereiden op de reis: We horen de laatste 3 dagen voor vertrek dat we het héle huis incl. vloer eruit moeten halen, gewoon álles + ik heb nog geen backpack + ik heb een ontstoken kies + ik heb nog een afscheidsfeestje + alle belasting papieren invullen rondom mijn coeliakie + … mag ik stoppen? We spenderen twee dagen aan het leeghalen + schoonmaken + in orde maken van de woning, gelukkig helpt Peter, de vader van Olmo ons een handje want om de koelkast van 2 hoog te moeten dragen is me iets teveel van het goede. Tussendoor vlieg ik nog even op een neer naar de tandarts voor het laten vullen van mijn kies en is Jeldou, die afgelopen jaar naar Nepal is geweest om geld in te zamelen na de aardbeving en me heel wat over Nepal wist te vertellen, zo lief om haar backpack aan mij uit te lenen, thank god!

Tijdens het afscheid met mijn beste vriendinnen Roos en Sabrina ben ik echt helemaal niks meer waard en afgepeigerd, maar het was fijn de twee dames (en Olmo) nog even te zien. De laatste twee dagen slaap ik trouwens bij Ol, fijn! De ochtend van vertrek, 6 september, regel ik de allerlaatste dingen van mijn belastingaangifte en pak ik mijn backpack in. Dan vertrekken Ol en ik naar Amsterdam, schiphol. Zo raar, ik voel het nog steeds niet. Ik ben gewoon in Nederland, in de auto met Olmo, niks van mijn bewustzijn verraad dat er iets gaat gebeuren… De stress van alles heeft mijn focus ook behoorlijk in beslag genomen.

Aangekomen op Schiphol komt het besef langzaam dagen, ik zie Olmo die verdrietig wordt en wat regelrecht effect op mij heeft. Ik wil hem niet verdrietig zien, ik wil hem troosten, laten weten dat alles goed komt! Dan beginnen mijn tranen ook, wat een onmenselijke situatie dit. Aan de ene kant heb ik zin in de reis, aan de andere kant vind ik het fijn Olmo aan mijn zijde te hebben.img_0639 We drinken nog een veel te dure koffie bij Starbucks en in de verte zie ik een ‘Leon’, wat ik mij herinner van verscheidene blog: daar hebben ze glutenvrije taartjes! Romantisch als we zijn delen we een taartje van de ‘Leon’ en bereiden we ons voor op het afscheid.. Zo goed en zo kwaad als een mens dat aan kan.

 

Ik zal jullie niet teveel lastig vallen met verhalen over knuffelen, tranen en de hele reutemeteut, het is lastig om elkaar los te laten en niet te weten wanneer we elkaar weer zien en hoe de situatie tussen ons dan zal zijn.  Wie weet ben ik een week weg, wie weet ben ik 5 maanden weg, wie weet langer? Olmo verlaat langzaam mijn vizier en ik loop terug naar de ‘Leon’, om nog een taartje te eten. Noem het troostvoer. Oké en nog één. Nu heb ik alle glutenvrije taartjes wel gehad.

 

Ik vertrek, alleen, naar de gate om in te checken en begint het avontuur echt. De vlucht neemt in totaal zo’n 25 uur in beslag inclusief één tussenstop op DOHA. Ik vlieg met een nieuw vliegtuig en ben suprised door alle entertainment aan boord! Films, muziek, spelletjes, genoeg te doen. Ik zit naast een schattig Belgisch stelletje dat naar Bali vliegt. Heel veel interessants is er niet te vertellen over de vlucht, behalve dat ik het eten bijna niet door mijn strot kreeg: op glutenvrij eten mogen ze nog even oefenen (ik kan geen foto meer vinden, maar volgens mij was het droge rijst met een beetje salade en boter + jam zonder brood). Aangekomen op Qatar bestel ik dan ook hongerig een Sushi, heel handig: ik had geen contant geld mee en alles wat ik bestelde deed ik met mijn creditcard, maar over alles betaal je dan een flink bedrag extra, so keep that in mind! Ik was van plan om de nacht op DOHA door te halen tot de volgende ochtend, mijn vliegtuig vertrekt namelijk 11.15 maar halverwege de nacht val ik in slaap bij de Burger king tot 09.00 uur in de morgen, prima. Ik regel nog snel één (of twee) soja cappuccino’s en ga op zoek naar de gate. DOHA is luxe, het doet me denken aan het beeld dat ik heb van Dubai, met een hoop winkels als Chanel, Dolce & Gabana, Gucci, noem maar op!

Bij de juiste gate aangekomen ontdek ik dat ze een lounge ruimte hebben waar je kunt slapen: shit. Ik heb gewoon 6 uur op een oncomfortabele stoel geslapen terwijl er loungebanken waren! Anyway, ik check in voor de vlucht van DOHA naar Kathmandu en sta in de rij met een stoot aan Nepalese mensen. Het ontroerd me, ze zijn klein, lief, schattig en ze stralen. img_0672Ze maken grapjes met elkaar en ik voel me fijn. Als de mensen in Nepal zo zijn als hier in de rij, dan prijs ik mij een gelukkig mens. Dit keer is het eten aan boord aanzienlijk beter en voel ik me geen gans die eten door z’n strot moet duwen, rijst met vis en groenten, een muffin (oke, deze was zuur?!), cola, fruit en salade. Hierna kreeg ik nog een Fritatta met geitenkaas, prima!

 

 

Na een lange reis kom ik eindelijk aan in Kathmandu, een jongen uit het vliegtuig komt me meteen tegemoet en legt uit wat ik moet doen en leidt me door het vliegveld, wat niet heel lastig is in Nepal: de airport is maar klein. Toch is het fijn, ervaren dat de mensen meteen behulpzaam zijn.

Ik weet het, het is een lang verhaal. Jullie zijn er klaar mee. Ik ga in een volgend verslag verder vertellen over hoe ik mijn koffers moest halen en de verdere reis (letterlijk) naar Thamél.

 

Liefs,

Taat

 

Read More

Op reis naar geluk

Hallo lieve iedereen,

Hè, ja eindelijk. Het is een behoorlijke tijd geleden dat ik überhaubt iets aan mijn blog heb gedaan. Ik was zoekende, zoekende in alles: zo vind ik bloggen en schrijven over glutenvrij eten leuk, maar niet diepgaand genoeg om mij hier volop op te richten, zo heb ik al jaren géén idee waar ik moet beginnen wat betreft een studie: vanaf ongeveer mijn 15e zei ik dat ik ‘iets’ wilde met alternatieve geneeskunde, maar nooit heb ik een moment gehad dat ik die weg in durfde te slaan en van elk (supermarkt) baantje werd ik depressief.

En dan is er nog die andere zoektocht, die zoektocht naar mezelf. Ik voel me vaak anders dan anderen, het ‘gewone’ leven lijkt niet op mijn buik te zijn geschreven (wacht, even checken hoor: nee mijn buik is toch echt blanco met een ietwat aparte navel).  Ik ben vroeg het huis uit gegaan zoals jullie eerder tussen neus en lippen door hebben kunnen lezen en dat heeft zowel positief als negatief op mij ingewerkt. Zo heb ik mijzelf op bepaalde gebieden mogen ontwikkelen waar ik in mijn thuissituatie nooit aan begonnen zou zijn, zo weet ik dat ik hooggevoelig ben, heb ik bijzondere mensen ontmoet die op mijn pad kwamen en mij enorm geïnspireerd hebben met hoe zij in het leven staan, weet ik het belang van eerlijk en oprechtheid en voel ik hoe fijn ik het vind om open minded te zijn, niet altijd een mening hoeven hebben en ook buiten je ego om naar de wereld zoals hij is te kunnen kijken.

..Dan is er ook nog die dark side, de kant waarin ik me gevoelsmatig dat kleine meisje voel wat niks heeft te zeggen tegenover mensen die zich boven mij plaatsen (of ik mezelf onder hun, als in werk, school, misschien wel familie), dat meisje wat nog snakt naar de troost die ze vroeger heeft gemist en heel lang een verwrongen gevoel naar haar ouders heeft gehad om de situatie van toen. Dat meisje wat een tijd lang geheimen had wat ze aan niemand kwijt kon, of eigenlijk gewoon niet durfde en die wist dat ze heel veel in zich heeft om haar, misschien wel grootse, dromen te bereiken maar niet uit haar comfort zone durfde te stappen omdat ze de harde kant van het leven maar al te goed kende en nog niet voldoende vertrouwen had opgebouwd om op haar eigen kracht te durven bouwen..

(Even tussendoor, valt het jullie ook op dat ik op positief vlak over het ik praat, en op negatief vlak over het meisje? Zo voelt het ook een beetje, maar ik heb het onbewust gedaan 🙂 ).

En dan nu, ik woon al lange tijd samen met Olmo en heb door hem de veilige basis mogen ervaren die ik nooit heb gehad, thuis was niet veilig en ook jeugdzorg was zeker niet mijn plek. Ik heb mijn ouders kunnen vergeven, ik zie in wat er is gebeurd en dat het niet mijn schuld was maar net zo goed niet die van hun. De troost heb ik niet meer nodig, ik ben zelf degene geweest die dat kleine meisje in mij heeft kunnen troosten omdat ik nu, na jaren, het gevoel heb ervaren dat ik de allerliefste troostende hand kan zijn voor mezelf met de dosis aan liefde die in mij zit. Het was mijn gevoel die iets mistte en alleen ik zelf kon en kan dat lege gevoel in mij opvullen.

Deze veranderingen hebben veel teweeg gebracht, bijvoorbeeld dat ik ging twijfelen aan de comfort zone. Ik vond de comfort zone samen met Olmo heerlijk, veilig. Maar daarnaast begon ik te leven als ik met Olmo praatte over wat ik later allemaal nog zou willen doen: reizen, het boeddhisme leren kennen, kennis op doen in de alternatieve geneeswijze, naar de stad verhuizen. Dit is mede de reden waarom ik de laatste tijden niks heb geplaatst: ik heb heel veel rust gehouden, heel veel nagedacht en een heftige beslissing genomen die ik emotioneel al langere tijd voelde, maar waar ik rationeel nog niet klaar voor was. Ik leefde de laatste twee maanden in zo’n  tweestrijd, ik hield mezelf zo tegen om ook maar iets te voelen tot anti depressiva aan toe totdat de knop omging, ik heb Olmo een brief geschreven met daarin mijn gevoel, binnen een kwartier stond het, gepaard met een liter tranen, op papier. Olmo heeft mij het vertrouwen gegeven wat ik nodig had, een basis, we houden zielsveel van elkaar en nog steeds. Maar we zijn beide ook dromers, die onze dromen willen waarmaken en bleven hangen in de comfort zone door ons op elkaar aan te passen. Het ging al redelijk richting huisje boompje beestje en dat gevoel werkt verstikkend op twee ambitieuze mensen.

In deze brief naar Olmo heb ik hem uitgelegd dat ik alles heb wat een mens maar wil: een fijne woonruimte, een liefdevolle relatie en geld om van te kunnen leven en tóch was ik niet gelukkig genoeg. We zijn jong, nieuwsgierig en op zoek. Daarom hebben we besloten vanaf nu ons eigen pad te volgen, met nog steeds een enorme dosis aan liefde voor elkaar, in de hoop onszelf, ons individu (hemelsbreed) te mogen ontdekken. Beide zaten we gevangen tussen ons zelf gebouwde, veilige hek wat stiekem iets te klein was voor onze vrije geesten en bijzondere dromen over de toekomst en dus moesten tot de tijd aanbrak om dat te veranderen zich even koest houden.. Maar even tussen ons, dit deden ze niet. Hun geschreeuw, gegil, noodkreten waren met de meest krachtige oordoppen niet meer te omzeilen. Ze wilden eruit, en wel nu. En ze hebben gelijk, ze zagen terecht in dat wij op deze manier níet de dromen gaan waarmaken die we in onze gedachte hebben.

En hoe nu verder? Ik ga beginnen aan mijn reis, zowel letterlijk als figuurlijk, de huur is opgezegd en Olmo en ik geven elkaar de vrijheid. Olmo gaat tijdelijk terug naar zijn ouders, waar hij de woonkamer heeft omgebouwd tot een ware muziekstudio (yes, met drumstel inclusief). En ik ben er blij om, de momenten dat ik besef dat ik zielsveel van Olmo houdt zijn op de momenten dat hij zich helemaal kan laten gaan in de muziek, zijn gevoel daarin kan uitten tot whatever zijn creatieve geest op dat moment in zich heeft. Daarnaast moet Olmo dit jaar afstuderen, vervelend onderwerp. 6 September vertrek ik voor onbepaalde tijd in eerste instantie naar Nepal om vanaf daar op zoek te gaan. Ik zou dolgraag een deel van Tibet ontdekken, wat vrij lastig schijnt te zijn als je op jezelf reist (het zijn vaak groepsreizen, zelf Tibet inkomen is een heuse uitdaging). In Nepal wil ik op zoek gaan naar wat meditatie, yoga en het boeddhisme met mij doen. Hoe mensen met veel minder dan wij, materialistisch gezien, toch altijd een oprechte glimlach dragen, iets wat ik persoonlijk in het Westen wel eens mis. Ik wil op zoek naar écht geluk, zonder dat geld daar een groot aandeel in heeft en ik ben heel benieuwd, benieuwd naar alles wat komen gaat en of ik mijn innerlijke individu mag leren kennen en van haar mag gaan houden..

 

13902763_10208169664977445_8709803880666829459_n (1)1933200_10154417301969278_495483184797262202_o

 

Namasté X

Read More