Op reis naar geluk

Hallo lieve iedereen,

Hè, ja eindelijk. Het is een behoorlijke tijd geleden dat ik überhaubt iets aan mijn blog heb gedaan. Ik was zoekende, zoekende in alles: zo vind ik bloggen en schrijven over glutenvrij eten leuk, maar niet diepgaand genoeg om mij hier volop op te richten, zo heb ik al jaren géén idee waar ik moet beginnen wat betreft een studie: vanaf ongeveer mijn 15e zei ik dat ik ‘iets’ wilde met alternatieve geneeskunde, maar nooit heb ik een moment gehad dat ik die weg in durfde te slaan en van elk (supermarkt) baantje werd ik depressief.

En dan is er nog die andere zoektocht, die zoektocht naar mezelf. Ik voel me vaak anders dan anderen, het ‘gewone’ leven lijkt niet op mijn buik te zijn geschreven (wacht, even checken hoor: nee mijn buik is toch echt blanco met een ietwat aparte navel).  Ik ben vroeg het huis uit gegaan zoals jullie eerder tussen neus en lippen door hebben kunnen lezen en dat heeft zowel positief als negatief op mij ingewerkt. Zo heb ik mijzelf op bepaalde gebieden mogen ontwikkelen waar ik in mijn thuissituatie nooit aan begonnen zou zijn, zo weet ik dat ik hooggevoelig ben, heb ik bijzondere mensen ontmoet die op mijn pad kwamen en mij enorm geïnspireerd hebben met hoe zij in het leven staan, weet ik het belang van eerlijk en oprechtheid en voel ik hoe fijn ik het vind om open minded te zijn, niet altijd een mening hoeven hebben en ook buiten je ego om naar de wereld zoals hij is te kunnen kijken.

..Dan is er ook nog die dark side, de kant waarin ik me gevoelsmatig dat kleine meisje voel wat niks heeft te zeggen tegenover mensen die zich boven mij plaatsen (of ik mezelf onder hun, als in werk, school, misschien wel familie), dat meisje wat nog snakt naar de troost die ze vroeger heeft gemist en heel lang een verwrongen gevoel naar haar ouders heeft gehad om de situatie van toen. Dat meisje wat een tijd lang geheimen had wat ze aan niemand kwijt kon, of eigenlijk gewoon niet durfde en die wist dat ze heel veel in zich heeft om haar, misschien wel grootse, dromen te bereiken maar niet uit haar comfort zone durfde te stappen omdat ze de harde kant van het leven maar al te goed kende en nog niet voldoende vertrouwen had opgebouwd om op haar eigen kracht te durven bouwen..

(Even tussendoor, valt het jullie ook op dat ik op positief vlak over het ik praat, en op negatief vlak over het meisje? Zo voelt het ook een beetje, maar ik heb het onbewust gedaan 🙂 ).

En dan nu, ik woon al lange tijd samen met Olmo en heb door hem de veilige basis mogen ervaren die ik nooit heb gehad, thuis was niet veilig en ook jeugdzorg was zeker niet mijn plek. Ik heb mijn ouders kunnen vergeven, ik zie in wat er is gebeurd en dat het niet mijn schuld was maar net zo goed niet die van hun. De troost heb ik niet meer nodig, ik ben zelf degene geweest die dat kleine meisje in mij heeft kunnen troosten omdat ik nu, na jaren, het gevoel heb ervaren dat ik de allerliefste troostende hand kan zijn voor mezelf met de dosis aan liefde die in mij zit. Het was mijn gevoel die iets mistte en alleen ik zelf kon en kan dat lege gevoel in mij opvullen.

Deze veranderingen hebben veel teweeg gebracht, bijvoorbeeld dat ik ging twijfelen aan de comfort zone. Ik vond de comfort zone samen met Olmo heerlijk, veilig. Maar daarnaast begon ik te leven als ik met Olmo praatte over wat ik later allemaal nog zou willen doen: reizen, het boeddhisme leren kennen, kennis op doen in de alternatieve geneeswijze, naar de stad verhuizen. Dit is mede de reden waarom ik de laatste tijden niks heb geplaatst: ik heb heel veel rust gehouden, heel veel nagedacht en een heftige beslissing genomen die ik emotioneel al langere tijd voelde, maar waar ik rationeel nog niet klaar voor was. Ik leefde de laatste twee maanden in zo’n  tweestrijd, ik hield mezelf zo tegen om ook maar iets te voelen tot anti depressiva aan toe totdat de knop omging, ik heb Olmo een brief geschreven met daarin mijn gevoel, binnen een kwartier stond het, gepaard met een liter tranen, op papier. Olmo heeft mij het vertrouwen gegeven wat ik nodig had, een basis, we houden zielsveel van elkaar en nog steeds. Maar we zijn beide ook dromers, die onze dromen willen waarmaken en bleven hangen in de comfort zone door ons op elkaar aan te passen. Het ging al redelijk richting huisje boompje beestje en dat gevoel werkt verstikkend op twee ambitieuze mensen.

In deze brief naar Olmo heb ik hem uitgelegd dat ik alles heb wat een mens maar wil: een fijne woonruimte, een liefdevolle relatie en geld om van te kunnen leven en tóch was ik niet gelukkig genoeg. We zijn jong, nieuwsgierig en op zoek. Daarom hebben we besloten vanaf nu ons eigen pad te volgen, met nog steeds een enorme dosis aan liefde voor elkaar, in de hoop onszelf, ons individu (hemelsbreed) te mogen ontdekken. Beide zaten we gevangen tussen ons zelf gebouwde, veilige hek wat stiekem iets te klein was voor onze vrije geesten en bijzondere dromen over de toekomst en dus moesten tot de tijd aanbrak om dat te veranderen zich even koest houden.. Maar even tussen ons, dit deden ze niet. Hun geschreeuw, gegil, noodkreten waren met de meest krachtige oordoppen niet meer te omzeilen. Ze wilden eruit, en wel nu. En ze hebben gelijk, ze zagen terecht in dat wij op deze manier níet de dromen gaan waarmaken die we in onze gedachte hebben.

En hoe nu verder? Ik ga beginnen aan mijn reis, zowel letterlijk als figuurlijk, de huur is opgezegd en Olmo en ik geven elkaar de vrijheid. Olmo gaat tijdelijk terug naar zijn ouders, waar hij de woonkamer heeft omgebouwd tot een ware muziekstudio (yes, met drumstel inclusief). En ik ben er blij om, de momenten dat ik besef dat ik zielsveel van Olmo houdt zijn op de momenten dat hij zich helemaal kan laten gaan in de muziek, zijn gevoel daarin kan uitten tot whatever zijn creatieve geest op dat moment in zich heeft. Daarnaast moet Olmo dit jaar afstuderen, vervelend onderwerp. 6 September vertrek ik voor onbepaalde tijd in eerste instantie naar Nepal om vanaf daar op zoek te gaan. Ik zou dolgraag een deel van Tibet ontdekken, wat vrij lastig schijnt te zijn als je op jezelf reist (het zijn vaak groepsreizen, zelf Tibet inkomen is een heuse uitdaging). In Nepal wil ik op zoek gaan naar wat meditatie, yoga en het boeddhisme met mij doen. Hoe mensen met veel minder dan wij, materialistisch gezien, toch altijd een oprechte glimlach dragen, iets wat ik persoonlijk in het Westen wel eens mis. Ik wil op zoek naar écht geluk, zonder dat geld daar een groot aandeel in heeft en ik ben heel benieuwd, benieuwd naar alles wat komen gaat en of ik mijn innerlijke individu mag leren kennen en van haar mag gaan houden..

 

13902763_10208169664977445_8709803880666829459_n (1)1933200_10154417301969278_495483184797262202_o

 

Namasté X

Read More

MINDFULNESS #1

13435662_10154923693074278_583245924_n

 

Hi lieve mensen,

Bloggen over (glutenvrij) eten is natuurlijk hartstikke leuk, maar persoonlijk houd ik ook wel van een laagje met diepgang. Ik ben ondertussen 23 jaar oud en in die 23 jaar heb ik zeker het nodige meegemaakt, wellicht dat ik later in ga op wat details, maar natuurlijk heeft het hele verhaal rondom mijn coeliakie en de zoektocht ernaar en erna het nodige teweeg gebracht. Het had niet veel gescheeld, of ik had dit blog bericht nooit geschreven. Daarnaast woon ik nu al zo’n 8 jaar op mezelf. Precies, ik was 15 toen ik het huis uit ging en hoewel ik me toen op zich prima redde merk ik jaren later dat ik toch wel het een en ander heb gemist en al die jaren m’n rugzakje heb gevuld met wat ik onderweg tegenkwam, maar eigenlijk nooit heb geleegd waardoor ik jaren later nog steeds rondliep met vaak een zwaar beladen gevoel, gespannen schouders en de gedachte altijd verantwoordelijk te moeten zijn.

Nu ben ik van nature al behoorlijk gevoelig. Ik houd van gesprekken met diepgang, ik wil graag dat iedereen om me heen zich goed voelt en als ergens een vervelende zweer hangt lijkt het zich als een verleidingsdans om me heen te wurmen, in de hoop dat ik op zijn verleiding in ga.

Een tijdje terug was ik er klaar mee. Ik voelde dat ik er klaar mee was om met dat beladen gevoel rond te lopen, dat ik er klaar mee was om meer voor anderen te denken dan voor mezelf, klaar om de spons te zijn die alle emoties opzuigt en vooral klaar met het niet weten wat ik nou eigenlijk wil, waar ik gelukkig van wil worden en klaar om mezelf niet te willen accepteren zoals ik ben omdat mijn ego me zegt dat het altijd beter kan.

Ik ben samen met Olmo, mijn vriend, een cursus Mindfulness gaan doen. Er doen zich de laatste tijd goede verhalen ten ronde over de effecten van Mindfulness en beide hadden we het gevoel dit we deze kans aan moesten grijpen, dat we de tijd letterlijk en figuurlijk mee hadden zitten.

Mindfulness hoeft helemaal geen dure cursus te zijn zoals veel mensen denken. Via de huisarts kun je zo om een doorverwijzing vragen en wordt alles vergoed. De cursus die wij hebben gevolgd heeft in totaal 9 weken geduurd. Elke zaterdag ochtend van 09.00 tot 12.00 moesten we bij die cursus aanwezig zijn, op één dag na die van 09.00 tot 16.00 duurde, en kregen we de nodige informatie over hoe wij als mens in elkaar zitten, wat gedachten en emoties met ons doen en hoe we onszelf kunnen losmaken van onze ego, door hem te observeren en te zien hoe vaak per dag hij zijn mannetje staat.

Ik heb persoonlijk heel erg veel geleerd van de cursus. Ik denk dat ik voor veel mensen kan spreken dat je in eerste instantie denkt “dit is echt niks voor mij, ik heb het veel te druk”, “ik kan nog geen twee minuten stilzitten, laat staan mediteren”, “mediteren lijkt me veel te zweverig, dit zijn vast niet mijn type mensen” ,  “ik houd zo’n cursus gewoonweg echt niet vol”. Eén ding wat ik van deze gedachten heb geleerd, is dat ze allemaal onjuist waren. Ja het is af en toe heftig, je komt in confrontatie met jezelf en wat je jezelf eigenlijk altijd aandoet door het altijd maar druk te hebben. Ja, je komt erachter waar bepaalde emoties en gedachten vandaan komen en ja, elke dag een uur met Mindfulness bezig zijn is kost tijd die je eigenlijk niet hebt. En toch ben ik geïnspireerd geraakt en wil ik af en toe een blog post wijdden aan wat ik ervan heb geleerd en wat Mindfulness nu eigenlijk (voor mij) inhoudt.

Ik sta nog steeds met beide benen op de grond, misschien wel meer dan ooit.

 

 

Liefs, Taat.

 

Read More