Op reis naar geluk

Posted by on augustus 6, 2016 in Lifestyle, Wereldreis | 8 comments

Hallo lieve iedereen,

Hè, ja eindelijk. Het is een behoorlijke tijd geleden dat ik überhaubt iets aan mijn blog heb gedaan. Ik was zoekende, zoekende in alles: zo vind ik bloggen en schrijven over glutenvrij eten leuk, maar niet diepgaand genoeg om mij hier volop op te richten, zo heb ik al jaren géén idee waar ik moet beginnen wat betreft een studie: vanaf ongeveer mijn 15e zei ik dat ik ‘iets’ wilde met alternatieve geneeskunde, maar nooit heb ik een moment gehad dat ik die weg in durfde te slaan en van elk (supermarkt) baantje werd ik depressief.

En dan is er nog die andere zoektocht, die zoektocht naar mezelf. Ik voel me vaak anders dan anderen, het ‘gewone’ leven lijkt niet op mijn buik te zijn geschreven (wacht, even checken hoor: nee mijn buik is toch echt blanco met een ietwat aparte navel).  Ik ben vroeg het huis uit gegaan zoals jullie eerder tussen neus en lippen door hebben kunnen lezen en dat heeft zowel positief als negatief op mij ingewerkt. Zo heb ik mijzelf op bepaalde gebieden mogen ontwikkelen waar ik in mijn thuissituatie nooit aan begonnen zou zijn, zo weet ik dat ik hooggevoelig ben, heb ik bijzondere mensen ontmoet die op mijn pad kwamen en mij enorm geïnspireerd hebben met hoe zij in het leven staan, weet ik het belang van eerlijk en oprechtheid en voel ik hoe fijn ik het vind om open minded te zijn, niet altijd een mening hoeven hebben en ook buiten je ego om naar de wereld zoals hij is te kunnen kijken.

..Dan is er ook nog die dark side, de kant waarin ik me gevoelsmatig dat kleine meisje voel wat niks heeft te zeggen tegenover mensen die zich boven mij plaatsen (of ik mezelf onder hun, als in werk, school, misschien wel familie), dat meisje wat nog snakt naar de troost die ze vroeger heeft gemist en heel lang een verwrongen gevoel naar haar ouders heeft gehad om de situatie van toen. Dat meisje wat een tijd lang geheimen had wat ze aan niemand kwijt kon, of eigenlijk gewoon niet durfde en die wist dat ze heel veel in zich heeft om haar, misschien wel grootse, dromen te bereiken maar niet uit haar comfort zone durfde te stappen omdat ze de harde kant van het leven maar al te goed kende en nog niet voldoende vertrouwen had opgebouwd om op haar eigen kracht te durven bouwen..

(Even tussendoor, valt het jullie ook op dat ik op positief vlak over het ik praat, en op negatief vlak over het meisje? Zo voelt het ook een beetje, maar ik heb het onbewust gedaan 🙂 ).

En dan nu, ik woon al lange tijd samen met Olmo en heb door hem de veilige basis mogen ervaren die ik nooit heb gehad, thuis was niet veilig en ook jeugdzorg was zeker niet mijn plek. Ik heb mijn ouders kunnen vergeven, ik zie in wat er is gebeurd en dat het niet mijn schuld was maar net zo goed niet die van hun. De troost heb ik niet meer nodig, ik ben zelf degene geweest die dat kleine meisje in mij heeft kunnen troosten omdat ik nu, na jaren, het gevoel heb ervaren dat ik de allerliefste troostende hand kan zijn voor mezelf met de dosis aan liefde die in mij zit. Het was mijn gevoel die iets mistte en alleen ik zelf kon en kan dat lege gevoel in mij opvullen.

Deze veranderingen hebben veel teweeg gebracht, bijvoorbeeld dat ik ging twijfelen aan de comfort zone. Ik vond de comfort zone samen met Olmo heerlijk, veilig. Maar daarnaast begon ik te leven als ik met Olmo praatte over wat ik later allemaal nog zou willen doen: reizen, het boeddhisme leren kennen, kennis op doen in de alternatieve geneeswijze, naar de stad verhuizen. Dit is mede de reden waarom ik de laatste tijden niks heb geplaatst: ik heb heel veel rust gehouden, heel veel nagedacht en een heftige beslissing genomen die ik emotioneel al langere tijd voelde, maar waar ik rationeel nog niet klaar voor was. Ik leefde de laatste twee maanden in zo’n  tweestrijd, ik hield mezelf zo tegen om ook maar iets te voelen tot anti depressiva aan toe totdat de knop omging, ik heb Olmo een brief geschreven met daarin mijn gevoel, binnen een kwartier stond het, gepaard met een liter tranen, op papier. Olmo heeft mij het vertrouwen gegeven wat ik nodig had, een basis, we houden zielsveel van elkaar en nog steeds. Maar we zijn beide ook dromers, die onze dromen willen waarmaken en bleven hangen in de comfort zone door ons op elkaar aan te passen. Het ging al redelijk richting huisje boompje beestje en dat gevoel werkt verstikkend op twee ambitieuze mensen.

In deze brief naar Olmo heb ik hem uitgelegd dat ik alles heb wat een mens maar wil: een fijne woonruimte, een liefdevolle relatie en geld om van te kunnen leven en tóch was ik niet gelukkig genoeg. We zijn jong, nieuwsgierig en op zoek. Daarom hebben we besloten vanaf nu ons eigen pad te volgen, met nog steeds een enorme dosis aan liefde voor elkaar, in de hoop onszelf, ons individu (hemelsbreed) te mogen ontdekken. Beide zaten we gevangen tussen ons zelf gebouwde, veilige hek wat stiekem iets te klein was voor onze vrije geesten en bijzondere dromen over de toekomst en dus moesten tot de tijd aanbrak om dat te veranderen zich even koest houden.. Maar even tussen ons, dit deden ze niet. Hun geschreeuw, gegil, noodkreten waren met de meest krachtige oordoppen niet meer te omzeilen. Ze wilden eruit, en wel nu. En ze hebben gelijk, ze zagen terecht in dat wij op deze manier níet de dromen gaan waarmaken die we in onze gedachte hebben.

En hoe nu verder? Ik ga beginnen aan mijn reis, zowel letterlijk als figuurlijk, de huur is opgezegd en Olmo en ik geven elkaar de vrijheid. Olmo gaat tijdelijk terug naar zijn ouders, waar hij de woonkamer heeft omgebouwd tot een ware muziekstudio (yes, met drumstel inclusief). En ik ben er blij om, de momenten dat ik besef dat ik zielsveel van Olmo houdt zijn op de momenten dat hij zich helemaal kan laten gaan in de muziek, zijn gevoel daarin kan uitten tot whatever zijn creatieve geest op dat moment in zich heeft. Daarnaast moet Olmo dit jaar afstuderen, vervelend onderwerp. 6 September vertrek ik voor onbepaalde tijd in eerste instantie naar Nepal om vanaf daar op zoek te gaan. Ik zou dolgraag een deel van Tibet ontdekken, wat vrij lastig schijnt te zijn als je op jezelf reist (het zijn vaak groepsreizen, zelf Tibet inkomen is een heuse uitdaging). In Nepal wil ik op zoek gaan naar wat meditatie, yoga en het boeddhisme met mij doen. Hoe mensen met veel minder dan wij, materialistisch gezien, toch altijd een oprechte glimlach dragen, iets wat ik persoonlijk in het Westen wel eens mis. Ik wil op zoek naar écht geluk, zonder dat geld daar een groot aandeel in heeft en ik ben heel benieuwd, benieuwd naar alles wat komen gaat en of ik mijn innerlijke individu mag leren kennen en van haar mag gaan houden..

 

13902763_10208169664977445_8709803880666829459_n (1)1933200_10154417301969278_495483184797262202_o

 

Namasté X

8 Comments

  1. ….. Jeetje Marit , ik ben diep onder de indruk van jou wijsheid volwassenheid en lef !!!
    Ik blijf je volgen xxxx Margriet

    • ah, je bent lief! Dank je wel 🙂 xxxxx

  2. Lieve Tati, wat ben je aan het groeien. Chapeau!!!! Heb vrienden wonen in Lhasa, hele lieve mensen. Als je geïnteresseerd bent moet je het mij maar even laten weten, geef ik je hun adres…liefs !iselot

  3. Als de leerling klaar islam verschijnt de meester.

    • Moet niet zijn Islam hoor! Foutje…….

  4. Als de leerling klaar is dan verschijnt de Meester!!!!!
    Sunny wenst jou veel licht en liefde toe….

  5. Veel succes

  6. Ha Marit,
    Op Facebook zag ik je verhaal, waar ik wel al het een en ander van wist. Mooi verwoord en duidelijk. Wat stoer van je dat je in het diepe springt. Intussen zit je al in Nepal als ik dit schrijf. Heb je contact kunnen leggen met de organisatie Madat Nepal waar ik met je over sprak en mailde? Ik wens je geluk en mooie ervaringen toe. xxx, Marian

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *